Slappe Benen pad

Naar een legende:

Voor de afkomst van het gezegde ga naar Peutie voor “ De Slappe Benen” Betreft moeten we naar de 17 de eeuw en de Heilige Leonardus meer bepaald 1618.

Sint Leonardus van Noblat: was van Frankische adel en verbleef aan het hof van Clovis rond 500 N.C. , Toen koningin Clotildis moets bevallen en ernstig

ziek werd , en na een vurig gebed van Leonardus vond er een normale geboorte plaats; Van Clovis bekwam hij het voorrecht gevangenen te verlossen.

Hij wordt daarom altijd voorgesteld met ketenen of boeien in zijn hand.

Hij wordt de heilige van de gevangene, de boeren en de zieken onder hun vee, voor de beenderziekten en diegene met reumatische kwalen en pijnlijke voeten.

In 1618 schonk Catarina van Zelem de Baudequin, de vrouw van de Kasteelheer van Batenborgh, een relikwie van Leonardus aan de Kerk van Peutie.

Van dan af kwamen veel bedevaarders naar Peutie om hun genezing te bekomen, ook de eeuwen nadien was er een grote toeloop van bedevaarders.

In 1913 is er een nieuw altaar voor Leonardus rechts in de kerk opgericht, met schilderijen er op in 1926 door de kunstschilder Jos Bouüaert uit Vilvoorde;

Van 1887 tot 1947 was er een grote toeloop ook van uit de stad Lier, niet alleen in het jaar maar ook vooral als de processie uitgaat op de laatste zondag van

september tijdens de kermis. Onder de bedevaarders in die periode waren de schrijvers Felix Timmermans en Steun Streuvels aanwezig.

Zij kwamen ter genezing van hun kwalen waaronder ook voor hun benen: daardoor spreekt me van het gezegde : ga naar Peutie voor u” slappe benen”

In Brabantse Sagen’ van A. De Cock en Is. Teirlinck staan volgende vermeldingen omtrent de Peutienaars opgetekend: Spotnaam de slappe beenen. Men gaat op bedevaart voor slappe, lamme beenen bij St Leonardus. Het steunt op de volksetymologie: Peuti= van peut, poot ( De Raedt). Sportletsel: hij heeft van Peuthy in zijn beenen= is dronken.